مشخصات پژوهش

عنوان	ساخت و مشخصه یابی هیدروژل کامپوزیتی متشکل از آلژینات سولفات و ماتریس خارج سلولی مشتق از بافت زیرمخاطی روده کوچک به عنوان زخم پوش جهت ترمیم آسیب پوست
نوع پژوهش	طرح پژوهشی خاتمه‌یافته
کلیدواژه‌ها	زخم پوش، آلژینات سولفات، هیدروژل، پوست
چکیده	ترمیم زخم یک فرآیند بسیار پیچیده و پویا است و تاکنون روش های درمانی گوناگونی برای مدیریت زخم معرفی شده است. زخم پوش یا پانسمان زخم با ارائه یک سد محافظ در برابر عفونت های خارجی، نقش محوری در مدیریت زخم دارد و به عنوان یک داربست، سازمان دهی مجدد سلول های پوست را تسهیل می نماید. هیدروژل ها به دلیل خواص منحصر به فردشان از قبیل محتوای بالای آب و شباهت قابل توجه به ماتریس خارج سلولی بافت های طبیعی دارای اهمیت می باشند. آلژینات یک پلی ساکارید با منشا طبیعی است که با قابلیت تشکیل یک شبکه هیدروژلی، کاربرد گسترده ای در حوزه زیست مواد دارد. زخم پوش های برپایه آلژینات، به دلیل طبیعت آب دوست، قابلیت جذب مقادیر بالای اگزودای زخم را دارند. مشتقات آلژینات با اصلاح شیمیایی، به منظور بهبود خواص مکانیکی، انحلال پذیری انتخابی و چسبندگی سلولی برای اهداف مهندسی بافت بررسی شده اند. یکی از مشتقات پرکاربرد آلژینات در مهندسی بافت، آلژینات سولفات است که با افزودن گروه عاملی سولفات به آلژینات به صورت کووالانسی و با کمک عوامل سولفاته کننده مختلف امکان پذیر است. بافت زیرمخاطی روده کوچک (SIS)، حاوی تعداد زیادی از ترکیبات مشابه بافت پوست است، که ساختار پیچیده و ترکیب ماتریس خارج سلولی پوست را شبیه سازی نموده و فاکتورهای زیست فعال ترمیم زخم را تامین می کند و ازاین رو گزینه ای مناسب به عنوان زخم پوش می باشد. هدف از انجام این طرح، ساخت و مشخصه یابی یک هیدروژل کامپوزیتی متشکل از آلژینات سولفات و ماتریس خارج سلولی مشتق از بافت زیرمخاطی روده کوچک گاو به عنوان زخم پوش است. با وجود مزایای زیستی متعدد بافت SIS، قوام و پایداری مکانیکی پائین هیدروژل های تهیه شده از این بافت و مستعد بودن به تخریب سریع در محیط آنزیمی زخم، ضرورت تقویت این هیدروژل را اثبات می کند. نتایج این طرح نشان داد افزودن آلژینات سولفات به بافت SIS، قوام و پایداری مکانیکی هیدروژل حاصل را بهبود می بخشد. نتایج مطالعات حیوانی نشان داد هیدروژل کامپوزیتی به دلیل اثر هم افزایی ناشی از حضور بافت SIS به عنوان یک ماتریس خارج سلولی زیست فعال و آلژینات سولفات به عنوان مخزنی برای افزایش دوام و پایدارسازی عوامل رشد در موضع زخم، اثرات زیستی مطلوبی برای ترمیم زخم نشان می دهد.
پژوهشگران	پیام بائی (نفر اول)