مشخصات پژوهش

عنوان	بررسی ریزازدیادی آکاسیا برگ بیدی و ترکیبات موثره آن در شرایط درون شیشه ای
نوع پژوهش	پایان‌نامه
کلیدواژه‌ها	آکاسیای برگ بیدی، غلظت عناصر درشت مغذی، کشت درون شیشه ای، آنتی اکسیدان، DPPH
چکیده	آکاسیای برگ بیدی با نام علمی Acacia salicina Lindl. از تیره Fabaceae، درختی همیشه سبز و سازگار با شرایط اقلیمی خشک و نیمه خشک می باشد. این گونه علاوه بر خواص داروئی دارای تاثیرات زیست محیطی ارزشمندی بوده، ضمن اینکه به عنوان گونه ای زیبا برای فضاهای سبز شهری نیز مورد استفاده قرار می گیرد. در این پژوهش تاثیر غلظت های مختلف عناصر درشت مغذی بر رشد دانهال های آکاسیای برگ بیدی حاصل از کشت درون شیشه ای و خواص آنتی اکسیدانی آن مورد بررسی قرار گرفت. برای این منظور، بذور آن از مرکز بذر درختان جنگلی خزر کلوده (آمل) تهیه شدند. برای رفع خفتگی از آب در حال جوشیدن به مدت 15 ثانیه استفاده شد. بذور پس از سترون سازی، در محیط کشت MS در قالب طرح کاملاً تصادفی با 9 تیمار شامل غلظت های مختلف عناصر درشت مغذی (1 برابر، 1/2 برابر، 1/4 برابر، 1/6 برابر، 1/8 برابر، دو برابر، چهار برابر، شش برابر و هشت برابر) و سه تکرار 10 تایی کشت شدند. 2 ماه بعد از کشت تعدادی از صفات رشدی مورفولوژیکی نظیر طول ساقه، وزن تر و خشک ساقه، طول ریشه و وزن تر و خشک ریشه اندازه گیری گردید. جهت بررسی فعالیت آنتی اکسیدانی، از نمونه طبیعی و دانهال های حاصل از کشت درون شیشه ای پس از خشک کردن و عصاره گیری با اتانول 96 درصد، با استفاده از آزمون DPPH مورد ارزیابی قرار گرفتند. در این پژوهش همگنی واریانس ها با استفاده از آزمون لون و نرمال بودن داده ها توسط آزمون کولوموگراف مورد بررسی قرار گرفت. جهت بررسی وجود اختلاف بین میانگین ها از آزمون تجزیه واریانس یک طرفه و برای مقایسه میانگین ها از آزمون دانکن استفاده شد. نتایج بررسی نشان داد که بهترین روش سترون سازی، استفاده از اتانول 70 درصد به مدت یک دقیقه و کلرید جیوه 5/0 درصد به مدت 10 دقیقه بود. درصد جوانه زنی تحت تأثیر غلظت های مختلف عناصر درشت مغذی قرار نگرفت و اختلاف معنی داری بین تیمارها مشاهده نشد. با این حال، صفات رشدی اختلاف معنی داری را نشان دادند؛ به طوری که بیشترین و کمترین طول ساقه به ترتیب مربوط به تیمار اول و هفتم و برابر با 33/9 و 1/3 سانتی متر بود. بیشترین وزن تر و خشک ساقه در تیمار اول و به ترتیب برابر با 73/0 و 292/0 گرم و کمترین آن در تیمار هفتم و به ترتیب برابر با 24/0 و 096/0 گرم به دست آمد. بیشترین و کمترین طول ریشه نیز به ترتیب در تیمار اول و هفتم و برابر با
پژوهشگران	زهرا متو (دانشجو)، سید علی رضوی (استاد راهنما)